Από την ποιητική συλλογή: Βερενίκη

2) Βερενίκη

'Μορφέα μου, έλα!, άκουσα

τη λατρεμένη φωνή σου,

μέσα μου, να με καλεί.

Έκλεισα το βιβλίο, 

που διάβαζα 

κι έτρεξα να σε βρω, Βερενίκη μου.

Σε είδα καθιστή 

στην αμμουδιά, σκυμμένη,

να κρατάς κάτι στο χέρι.

Χάιδεψα τα πράσινα μαλλιά σου 

κι εσύ άπλωσες τη χούφτα σου ,

που είχε μέσα της ένα κοχύλι.

Φίλησα την παλάμη σου 

και κοίταξα τους κόκκινους γίγαντες 

των ματιών σου.

'Θέλω να με ζωγραφίσεις' 

μου είπες χαμογελώντας.

Πήρα το κοχύλι και χάραξα έναν κύκλο.

'Μορφέα μου, σε λατρεύω!'

μου είπες,

'μόνο εσύ ξέρεις

 την πραγματική μου όψη.'

'Βερενίκη μου,

είσαι η Καμπύλη,

μια κυκλική οπτασία' 

σου ψιθύρισα 

στα γλυκά σου αυτιά.

'Πάμε!' μου είπες.

Το πρωί ο ήλιος χάιδευε 

τα δυο παιδιά του,

αφήνοντάς τα να κοιμηθούν.

Ξάνθος Οικονομίδης

Σχόλιο

Βερενίκη!!!
Με μάγεψες πριν 40 χρόνια!
Ήρθε η ώρα(κάλλιο αργά, παρά ποτέ)να σε τιμήσω.                                                                                

Κι Εσένα, την πραγματική μου Βερενίκη, εγώ ο Μορφέας σου, θα σε βάζω πάντα για ύπνο!