Από την ποιητική συλλογή :Βερενίκη

1) Λίλιθ

Σε σκοτεινό δάσος ξύπνησα,

με δάκρυα στα μάτια.

Μια ελαφίνα με κοίταζε,

περίεργη και σιωπηλή.

Μακρινές αστραπές

την τρόμαξαν όμως

κι έφυγε!

Απέμεινα μόνος.

Και ξαφνικά μια λάμψη,

με τύφλωσε!

Ήσουν Εσύ!

Η Αρχαία Θεά!

Γονάτισα τρέμοντας μπροστά σου.

Εσύ, έσκυψες,

με φίλησες στο μέτωπο,

χαϊδεύοντας τα μαλλιά μου,

για να ηρεμήσω.

'''Λίλιθ μου!'', ψιθύρισα

και τα μάτια σου έλαμψαν από χαρά,

σαν ιριδίζοντες ήλιοι

κι εγώ έπεσα μέσα τους ,

σαν νέος Κομήτης!

Ξάνθος Οικονομίδης

Σχόλιο :

Είναι περίεργο, η ποιητική συλλογή

Βερενίκη, να ξεκινά ,με ένα ποίημα που

λέγεται Λίλιθ.

Εδώ, η αυτόματη

γραφή ,κάνει το θαύμα της και ξεκινάω,

τιμώντας την πρώτη γυναίκα του Αδάμ, η

οποία ήταν επίσης φτιαγμένη από λάσπη,

αλλά ο Αδάμ, ήθελε μια υποτακτική γυναίκα,

οπότε φτιάχτηκε η Εύα.

Δεν ξεχνάω βέβαια, ότι στη Βαβυλωνιακή μυθολογία,

ήταν κακό πνεύμα (μα έχει και κάποιο καλό;).